پنجشنبه 31 خرداد 1397   00:51:20
دانشکده بهداشت
.
تعداد بازديد اين صفحه: 340

دیدگاهها

1396/12/2 چهارشنبه
می خواستم بنویسم بیچاره مردم ،نوشتم بیچاره خودم

           

چند روز پیش در یکی از سازمان های امدادی جلسه ای داشتیم با فردی به نام دکتر م.م. این فرد ادعا می کرد که داروها و روش های بدیعی برای نجات جان مصدومان وجود دارد که بسیاری از آن آگاه نیستند و از ما می خواست که این روش ها را در نظام مدیریت حوادث و امداد ونجات کشور نهادینه کنیم. پس از بحث و مذاکره متوجه شدم که نام برده کوچک ترین اطلاعاتی از پزشکی و درمان ندارد و فقط دوره های یکی از انواع طب مکمل را در یکی از انجمن ها گذرانده است. جالب تر آنکه این فرد در یکی از بهترین نقاط شهر مطب دارد و بابت هر ویزیت به گفته خودش  ۸۰هزار تومان از خلق االله دریافت می کند.

بعد از اتمام فرمایش های ایشان، به وی عرض کردم که احتمالا شما حوزه پزشکی را نمی شناسید. بعد از جلسه هم با سازمان نظام پزشکی و وزارت بهداشت تماس گرفتم و موضوع را با جزئیات و مشخصات کامل گزارش کردم و آنها هم قول پیگیری دادند که البته امیدوارم پیگیری کنند.

بعدازظهر همان روز از رســانه های رسمی شنیدم که رئیس یکی از سازمان های امدادی در یک کشور اروپایی در دیدار با همتای ایرانی خود درخصوص خدمات امــداد و نجات اظهارنظر و ارائه این خدمات را در حد یک رکورد جهانی عنوان کرده است. موضوع برایم جالب بود. با کمی گشت وگذار در دنیای مجازی متوجه شدم که ایشان رئیس یک بنیاد خیریه هستند که برای بررسی زمینه های همکاری درخصوص نجات جان انسان ها به ایران سفر کرده اند.

استفاده از عنوان دروغین دکتر و ادعای یک فرد برای حفظ و نجات جان انسان ها از یک طرف و از طرف دیگر ادعای دروغین برخی رسانه های رسمی درخصوص اظهارات رئیس یک بنیاد خیریه به عنوان مقام رسمی یک کشور، آن هم در یک روز، مسئله ای نبود که بتوانم به راحتی از کنار آن بگذرم. ابتدا از این مسئله خیلی ناراحت شدم و به این فکر کردم که چرا ما به این روز افتاده ایم. پس از مدتی تفکر و ناراحتی به این نتیجه رسیدم که متهم اصلی این اتفاق شخص خودم هستم. وقتی که من به عنوان یک شــهروند، آگاهانه و گاهی اوقات به منظور چاپلوسی با عناوین ساختگی که خودم هم به آنها باور ندارم، دیگران را خطاب می کنم و همچنین از اینکه من را دکتر، مهندس، پروفســور و... خطاب می کنند، نه تنها شرمنده نمی شوم، بلکه لذت هم می برم، چه انتظاری می توانم از دیگران داشته باشم. به یاد آیه یازدهم سوره شریفه رعد افتادم که می فرماید: خداوند سرنوشت هیچ قومی را تغییر نمی دهد، مگر اینکه آنها خودشان سرنوشت خود را تغییر دهند یا در آیه  ۲ سوره ابراهیم از قول شیطان می فرماید: و من را سرزنش نکنید، بلکه خود را سرزنش کنید. این است وضعیت من. پس« بیچاره خودم»...



 
امتیاز دهی
 
 

نسخه قابل چاپ
خانه | بازگشت |
Guest (bguest)


مجری سایت : شرکت سیگما