يكشنبه 3 شهريور 1398   16:41:31
دانشکده بهداشت
.
تعداد بازديد اين صفحه: 3437

دیدگاهها

1397/4/30 شنبه
دکتر عباس استاد تقی زاده – عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران

تاب آوری، مسئولیت پذیری و آسیب شناسی اغتشاش

دکتر عباس   استاد تقی زاده عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران

 

رفتار و عملکرد ما انسانها در مقابل اتفاقاتی که در جامعه می افتد را می توان به چهار مرحله تقسیم نمود. مرحله اول زندگی اجتماعی ، مرحله مسئولیت پذیری اجتماعی است. هر انسانی دوست دارد همچنانکه خودش رشد می یابد، جامعه ای که در آن زندگی می کند هم توسعه یابد. بنابراین در فعالیت های گروهی مشارکت می کند. از آنجایی که انسان یک موجود اجتماعی است علاقه مند است که در فعالیت های اجتماعی شرکت کند و برای خود و جامعه مفید باشد. حس مسئولیت پذیری یک احساس غریزی است که در هر انسانی وجود دارد و البته به واسطه تعلیم و تربیت ارتقاء می یابد. پس می توان گفت که همه انسان ها از نظر اجتماعی مسئولیت پذیر هستند و این اولین مرحله از رفتار اجتماعی انسان هاست.

همانگونه که رفتار مسئولیت پذیری به وسیله تربیت خانوادگی و اجتماعی قابل تقویت است، در صورتی که این حس درونی نادیده گرفته شود و یا به آن بی اعتنایی شود، این رفتار به تدریج جای خود را به بی تفاوتی می دهد. بی تفاوتی به اتفاقات اطراف وقتی بروز می کند که فرد به صورت خودآگاه و یا ناخودآگاه به این نتیجه برسد که تلاش هایی که برای مشارکت در جامعه انجام می دهد، عملا بی نتیجه مانده و راه به جایی نمی برد. به نظر اینجانب این مرحله دوم رفتار انسانها در برابر حوادث و اتفاقاتی است که در جامعه می افتد. در این حالت فرد برای تغییر در جامعه هیچ اقدامی انجام نمی دهد و سرنوشت جامعه برایش علی السویه است. شناخت نشانه های بی تفاوتی اجتماعی از آنجا مهم است که این رفتار به همینجا ختم نمی شود و پس از مدتی به سمت مرحله سوم و چهارم متمایل می گردد.

مرحله بعدی رفتار جامعه پس از بی تفاوتی اجتماعی، مرحله ای است که فرد به کسب منافع خود با استفاده از دیگران روی می آورد. در این مرحله فرد از مرحله بی تفاوتی اجتماعی به مرحله استثمار اجتماعی رسیده است. بسیاری از افرادی که به ناامیدی رسیده اند و احساس می کنند که نظرات آنها در جامعه نادیده گرفته می شود و به عبارتی فریاد آنها به جایی نمی رسد، به این موضوع فکر می کند که حال که همه به فکر خودشان هستند، چرا من نباشم. در این حالت است که هر کسی بیشتر به فکر منافع خود خواهد بود تا منافع جامعه و سعی خواهد کرد که از دیگران برای پیشبرد منافع خود استفاده نماید. در این مرحله است که جامعه به سمت استثمار اجتماعی خواهد رفت.

مرحله آخر وقتی است که بین افراد جامه تضاد منافع پیدا می شود. اینجاست که تضاد منافع ممکن است دیر یا زود منجر به عدم وجود امنیت اجتماعی، نزاع ها و اغتشاش های اجتماعی گردد. 

این که گفته می شود احساس مسئولیت پذیری اجتماعی و مشارکت آحاد مردم سنگ بنای یک جامعه است به این دلیل است که جامعه ای که مسئولیت پذیری اجتماعی دارد به سوی تقویت همبستگی و پیوستگی اجتماعی خواهد رفت و جامعه ای که خواسته و یا ناخواسته به این احساس غریزی توجه نکند خواه یا ناخواه پس از مدتی به سوی استثمار اجتماعی و نهایتا اغتشاشات اجتماعی پیش خواهد رفت.



 
امتیاز دهی
 
 

نسخه قابل چاپ